„ EUROPEJSKA KONWENCJA PRAW CZŁOWIEKA








   





   

Home ... Bankier.pl ... Bitcoin rośnie o prawie 10 pro ...

Bitcoin rośnie o prawie 10 proc. Wyrwał się ze stabilizacji

Kurs bitcoina wyrwał się z niemal tygodniowej stabilizacji, kiedy przebywał przez większość czasu między poziomami 7-8 tys. dolarów. Dziś tuż po południu notowania bitcoina w szybkim tempie zaczęły zwyżkować. Trzeba pamiętać, że to właśnie dziś wygasają lutowe kontrakty na bitcoina notowane na giełdzie Cboe.

Czytaj dalej...

Słownik:

Akredytywa

Akredytywa jest formą rozliczeń bezgotówkowych za pośrednictwem banku i jest najczęściej stosowana jako zabezpieczenie interesów stron transakcji handlowej. Stosowana jest zarówno w obrocie zagranicznym, jak i krajowym. Dokument określający warunki tych rozliczeń, zwany jest również listem kredytowym (ang. Letter of Credit, L/C, LC, LOC).

Najczęściej kontrahenci stosują akredytywę w sytuacji, gdy strony jeszcze nie znają się jako partnerzy, zaczynają działalność na nowych, nierozpoznanych rynkach, obawiają się, że druga strona nie wywiąże się z zobowiązań, lub tez sytuacja polityczna lub ekonomiczna nie jest stabilna i prowadzi do perturbacji w relacjach handlowych.

Uczestnikami akredytywy są: podmiot zlecający (importer, kupujący), bank otwierający akredytywę, bank pośredniczący w transakcji oraz beneficjent (eksporter w innym kraju, sprzedawca).

Choć w transakcjach handlowych istnieje wiele rodzajów akredytywy, zazwyczaj mechanizm działania wygląda tak: na polecenie zleceniodawcy bank otwiera akredytywę (wystawia list kredytowy) i zobowiązuje się do zapłacenia lub zabezpieczenia zapłaty, jeżeli zostaną spełnione określone w umowie warunki i przedstawione odpowiednie dokumenty. Bank udostępnia wówczas na rachunku zleceniodawcy odpowiednią kwotę lub udziela kredytu. Tymczasem sprzedający udaje się do wskazanego przez kontrahenta banku w swoim kraju i przedstawia mu odpowiednie dokumenty świadczące o tym, że wykonał zobowiązanie. Dowodem tym może być np. list przewozowy podpisany przez odbiorcę na znak, że towar został dostarczony na miejsce przeznaczenia albo protokół odbioru usługi. Wówczas bank pośredniczący może stwierdzić zgodność dokumentów z warunkami akredytywy. Po takiej weryfikacji bank, w którym otwarto akredytywę, przekazuje środki pieniężne z rachunku importera do banku pośredniczącego w transakcji. Ten ostatecznie wypłaca odpowiednią należność eksporterowi w związku ze spełnieniem przez niego warunków umowy.

Akredytywa jest rozwiązaniem korzystnym dla obu stron transakcji handlowej, zwłaszcza w obrocie zagranicznym. Dla sprzedającego jest gwarancją otrzymania zapłaty. Pośredniczące w transakcji banki minimalizują ryzyko odmowy odbioru towaru przez kupującego, odbioru towaru bez zapłaty lub opóźnień w płatnościach. Również kupujący może być spokojny, że dopóki sprzedający nie przedstawi dokumentów zgodnych z warunkami akredytywy, nie otrzyma zapłaty. Bank wystawiający akredytywę również korzysta na tej transakcji pobierając prowizję. Wymaga też zazwyczaj od zleceniodawcy zabezpieczenia, np. w formie weksla, poręczenia, kredytu, gwarancji bankowej czy kaucji na rachunku bankowym.

Wyróżnić można następujące rodzaje akredytyw:
- dokumentowa obca (eksportowa) – dla firm zajmujących się eksportem i handlem zagranicznym,
- dokumentowa własna (importowa) – przede wszystkim dla firm specjalizujących się w imporcie produktów i usług.

 

Amortyzacja

Amortyzacja oznacza rozłożenie wartości na pewien okres. Mówi się czasem o amortyzacji kredytu (myśląc o rozłożeniu jego spłaty na ustalony w umowie czas), ale najczęściej pojęcie to odnosi się do amortyzacji księgowej. W tym znaczeniu amortyzacja jest to proces utraty wartości majątku trwałego wskutek jego eksploatacji - zużycia fizycznego lub ekonomicznego (np. w wyniku postępu technicznego).

Amortyzacja służy przypisaniu ceny nabycia lub kosztu wytworzenia środka trwałego lub wartości niematerialnej czy prawnej do całego okresu ekonomicznej użyteczności tego składnika majątku. Poprzez amortyzację nakłady na zakup czy wytworzenie środka trwałego są stopniowo zaliczane w koszty poszczególnych okresów, co pozwala (przynajmniej teoretycznie) zgromadzić fundusze na zakup nowych środków trwałych po całkowitym zamortyzowaniu starych. Suma odpisów amortyzacyjnych stanowi umorzenie danego składnika majątku.

Amortyzacji podlegają środki trwałe, wartości niematerialne i prawne, inwestycje w obcych środkach trwałych, budynki, budowle na cudzym gruncie, inne składniki majątku nie stanowiące własności podatnika. Aby spełniały one przesłanki do uznania ich za środki trwałe, ich przewidywany okres użytkowania powinien być dłuższy niż jeden rok, powinny być wykorzystywane na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą albo oddane do używania przedsiębiorcy na podstawie umowy dzierżawy, najmu lub leasingu. Należy pamiętać, że nie wszystkie składniki majątku będą podlegać amortyzacji, nawet jeśli spełniają wyżej opisane przesłanki – np. eksponaty muzealne czy dzieła sztuki.

Polskie prawo określa wiele metod amortyzacji do wyboru przez podatnika. Odpisy amortyzacyjne podatnik może zaliczyć w koszty prowadzonej działalności gospodarczej w ratach miesięcznych, kwartalnych, rocznych.

 

Alokacja składki

Pojęcie to wiąże się z dokonywanymi przez nas inwestycjami, na przykład w fundusz emerytalny lub fundusze inwestycyjne. Opisuje tą część wpłacanej do funduszu kwoty, która będzie inwestowana i dzięki której mamy możliwość powiększania naszego majątku.

1 stycznia 1999 r. wprowadzono w Polsce nowy system emerytalny, w którym połączono dotychczasowy model repartycyjny finansowania emerytur (tzw. I filar) z kapitałowym (tzw. II i III filar). W tym drugim modelu systemu emerytalnego każdy z nas sam oszczędza na swoją emeryturę. Wysokość przyszłej emerytury uzależniona będzie od wysokości sumy opłaconych składek ubezpieczenia emerytalnego, stażu pracy i efektywności inwestowania środków zgromadzonych w otwartych funduszach emerytalnych (OFE).

Jeżeli zatem wykupiliśmy obowiązkowe ubezpieczenie emerytalne w jednym z otwartych funduszy emerytalnych, to zgodnie z polskim prawem i na podstawie zawartej umowy z zarządzającym tym funduszem powszechnym towarzystwem emerytalnym (PTE), od comiesięcznej wpłaty części naszych zarobków (składki), dokonywanej do funduszu emerytalnego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych (ZUS), pobierana jest prowizja – zarówno przez ZUS, jak i PTE. Od naszej składki odejmuje się również opłaty na rzecz banku oraz domów maklerskich, które obsługują dany fundusz emerytalny. Kwota, która pozostanie po odjęciu prowizji i opłat to właśnie alokowana część składki, zaś wysokość tej części składki wyrażona w procentach to alokacja składki. Oczywiście im wyższa alokacja składki, tym korzystniej dla nas. Oceniając oferty otwartych funduszy emerytalnych trzeba zatem zwracać uwagę na deklarowaną wysokość alokowanej składki klientów PTE.

Pojęcie to używa się często także w sytuacji, gdy inwestujemy środki w fundusze inwestycyjne wybierając równocześnie kilka funduszy o różnej polityce inwestycyjnej. W tym znaczeniu alokacją składki będzie procentowe określenie części składki inwestowanej w każdym z wybranych przez nas funduszy.

 

Reklama:

Komputery, programy, sprzęt, serwisy, technologie, gry, informacje, artykuły
Forex, biznes, gospodarka, finanse, komunikaty, wskaźniki, rynek, giełda
Finanse, rynek, gospodarka, prawo, finanse osobiste, informacje, biznes
Ezoteryzm wiedza, astrologia, chiromancja, rozwój, magia, rozrywka
 

Katalogi PL:

    mapastron.pl

    mapafirm.biz

System:

System: Linux n
PHP: 5.6.33
MySQL: 10.1.30-MariaDB
Czas: 07:31
Pamięć podręczna: Wyłączono
GZIP: Włączono

Yourinfo:

CCBot/2.0 (http://commoncrawl.org/faq/)


IP: 54.227.48.147


Your host:

ec2-54-227-48-147.compute-1.amazonaws.com


         No proxy found

      ^ top
 
 

Jest 7 użytkowników online     

Odwiedzin dziś: 502     

Odwiedzin wczoraj: 1905     

Odwiedzin wszystkich: 1862358     

     Page loading 0.2173 sek.